ขอคารวะจิตใจกล้าสู้กล้าเสียสละของวีรชน 10 เมษายน 2553

ยืนหยัดอุดมการประชาธิปไตย “เสรีภาพ เสมอภาค และภราดรภาพ”

วันที่ 10 เมษายน 2553 รัฐ อำมาตย์อภิสิทธิ์ชน ได้ใช้กองกำลังทหารพร้อมอาวุธได้ทำการริดรอนสิทธิเสรีภาพการชุมนุมทางการ เมืองของผู้รักประชาธิปไตย เป็นผลให้ผู้ชุมนุมคนเสื้อแดง เสียชีวิต

วันนี้ 10 เมษายน ปีที่แล้ว ผู้ปกครองประเทศไทย ได้ใช้กำลังทหารล้อมปราบปรามสังหารประชาชนผู้เรียกร้องประชาธิปไตย ด้วยสองมืออันว่างเปล่า จนทำให้มีผู้เสียชีวิต และต่อมาได้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 93 ศพ และคนบาดเจ็บอีกนับสองพันคนในที่สุด

นับเป็นโศกนาฎกรรมทางการเมืองอีกครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ ที่ ชนชั้นปกครองเข่นฆ่าประชาชนผู้ถูกปกครองของตนเอง

ขณะ ที่วีรชน คนเสื้อแดง ได้ยืนหยัดต่อสู้เพื่ออุดมการประชาธิปไตย ที่เชื่อว่าคนเราเท่ากัน ไม่ว่าไพร่หรืออำมาตย์ ไม่ว่ามาจากฟ้าหรือเติบโตจากผืนดิน ได้เสียสละชีวิตเพื่ออนาคตที่ดีกว่าของสังคมไทย เพื่ออนาคตของประชาธิปไตย

10 เมษา ประวัติศาสตร์ของความเชื่อ ?

โดย นักปรัชญาชายขอบ

ไม่น่าเชื่อว่าประวัติศาสตร์ระยะใกล้ของเหตุการณ์สังหารประชาชนเมื่อวันที่ 10 เมษายน 2553 ซึ่ง เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในยุคที่เทคโนโลยีการสื่อสารที่ก้าวหน้า ท่ามกลางสายตาผู้สื่อข่าวทั้งไทยและเทศ ทั้งเครื่องมือเก็บบันทึกภาพของหน่วยงานราชการและส่วนตัวของผู้ร่วมชุมนุม อีกจำนวนมาก แต่จนบัดนี้ยังไม่สามารถพิสูจน์หลักฐานอย่างเป็นสาธารณะว่า “ข้อเท็จจริง” คืออะไร

ความตายร่วม 25 ศพ และบาดเจ็บอีกกว่า 800 คน เป็นฝีมือใครกันแน่ เป็นฝีมือของทหารหรือชายชุดดำ และชายชุดดำเป็นใครมาจากไหน ทำไมการชุมนุมจึงเกิดการยกระดับกดดันแทนการเจรจาให้ได้ข้อยุติทั้งที่การยก ระดับการชุมนุมเช่นนั้น ทั้งแกนนำเสื้อแดงและฝ่ายรัฐบาลต่างคาดการณ์ได้อยู่แล้วว่า อาจต้องมีการสูญเสียชีวิตเลือดเนื้อของประชาชน

ยิ่งนับถอยหลังไปยิ่งน่าสงสัยว่าเหตุใดฝ่ายรัฐบาลจึงเตรียมสรรพกำลังมากมายถึง 50,000 คน พร้อมยุทโธปกรณ์และงบประมาณจำนวนมหาศาลเพื่อจัดการกับการชุมนุมของคนเสื้อแดง